Kiedyś jak byłam nastolatką byłam pewna że nie wyjdę za mąż, chciałam mieć dzieci ale na Boga po co mieć męża? Widok bez końca kłócących się rodziców został trwale wyryty w mojej głowie, co zaowocowało takimi poglądami na życie rodzinne. Bieg wydarzeń, a raczej mój teraźniejszy mąż zmienił moje przemyślenia i wyszedł z tego w zupełności dobry wynik. Po kilku latach mogę zaobserwować że małżeństwo jest znakomitą instytucją. Myślę że moda na single już zaczyna mijać, single mający ok. 40 lat po prostu zaczynają się czuć samotnie, każdego mogą znudzić przygodne i nietrwałe znajomości. Wtedy śnią o trwałym mężu ,który może dostarczyć stabilizacje, poczucie bezpieczeństwa, radość i jeszcze wiele innych ważnych wartości tak wielce niezbędnych w codziennym życiu. Bardzo się cieszę, że moje nastoletnie pomysły nie weszły w życie, bo pewnie była bym teraz totalnie innym człowiekiem. Dzięki przychylności losu nasza cała rodzinka jest wspólnie i możemy na siebie liczyć . Będąc małżonką przekonałam się ze potrafię walczyć o swoją rodzinę jak lwica, poczułam moc, jakiej prawdopodobnie nie miała bym będąc sama. Miłość od wieków była i jest powodem wojen ,zbrodni i wielkich tragedii, dlatego warto jeżeli już się ja ma, poświecić trochę czasu żeby ją utrzymać.